AİLE ONURUNU İNŞADA HZ. PEYGAMBER MODELİ

[5][8]

Hz. Peygamber, anne-baba hakkına dikkat çekmiş; cennete girmenin onlara iyi davranmakla mümkün olduğunu, ifade etmiştir: "Cennet annelerin ayakları altındadır."[11]"Çoluk-çocuğuna ve aile fertlerine karşı Hz. Peygamber’den daha şefkatli olan bir kimse görmedim." [12][13]

İslâm'ın sevgi ve merhamet anlayışı evlilik kurumuna da yansımalıdır. Peygamberimiz bunların oluşması için [15] "Genç bir kız Hz. Âişe'nin yanına gelir ve: "[16] [17] "Kim bana iki çenesi arasındaki (dili) ile iki budu arasındaki (cinsel) organını koruma sözü verirse, ben de ona cennet sözü veririm."[18][20]

2-Eğitim: Çocuk yaşta başlayan ve hayat boyu devam eden eğitim sürecinin en önemli ayağını aile eğitimi teşkil eder. Anne ve babanın davranışları çocuk üzerinde etkilidir. Siz çocuğunuzun anlamadığını ya da farkında olmadığını zannedersiniz ve rahat hareket edersiniz. Ama o her şeyin farkındadır ve sizi izlemektedir.

Bir aile öncelikle ilkeli olmalıdır. Bu, Müslüman aileler için; Kur'ân ve sünnete bağlılığı ifade eder. Her aile bir okuldur. Bu nedenle her evde en azından küçük bir kütüphane ve bu kütüphanede öncelikle temel kitaplar bulunmalıdır. Bunlar aslında beş veya altı kitabı geçmez: a-Kur'ân ve meali (Diyanet vakfı veya Hasan Tahsin Feyizli'nin hazırladığı meallerden birisi.), b-Kur'ân tefsiri (Tefhimü'l-Kur'ân, Kur'ân yolu veya Safvetü't-tefasir'den  birisi.), c-Buluğu’l-Meram Şerhi (Ahkam ve Ahlâk hadisleri; Rıfat Oral, Esra yayınları, 2012 Konya), d-İlmihal (Diyanet Vakfı veya Ömer Nasuhi Bilmen'in hazırladığı ilmihal gibi.), e-Siyer (Hz. Muhammed'in Hayatı ile ilgili bir eser.), f-Ahlâk (İhyau Ulûmid'din, Kimya-ı Saadet veya Kuşeyri Risalesi gibi kitaplar.)

Her gün evde Kur'ân-ı Kerim ve meali okunmalıdır. Az da olsa buna devam edilmelidir. Ayrıca diğer kitaplar sırayla veya isteği bağlı olarak okunup bitirilmelidir. Özellikle çocuk eğitiminde kitabın önemli bir yeri vardır: "Çocuklarınıza değer verin ve onları güzelce terbiye edin."[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17][18][19][20][21][22] Ebu Dâvud, Sünen, Edeb 120, (5147), (Elbani: Zayıf); Tirmizî, Birr, 13 (1913)

Önceki Sayfa